Pien loopt over van dierenliefde...naast de ontelbare lieveheersbeestje, meikevers (ja, die bestaan nog) en andere kriebelbeestjes heeft ze een duidelijke voorliefde voor alles met een vachtje, pluimen, schubben,....dus de afgelopen 2 jaar werd ons gezin uitgebreid met : poes Dikkie, honden Bas en Tuur, konijnen Vlekje, Grijsje en Zwartje (die helaas een spontaan attakske kreeg na een begroeting van Bas) en......een duif. Of toch als het van Pien afhing.
Een straat, ergens in het Vlaamsche land...midden van die straat....duifje. Mama denkt "duifje dood". Mama ziet "duifje leeft". Mama denkt : "aiaiai". Op dat eigenste moment vervloeken we ons kleine gevoelige hartje en de dierenliefde van de dochter...dus we nemen één doos, zetten duifje erin...bakje water...duifje drinkt. Duifje heeft open borstkasje en hangende pootjes...maar duifje leeft dus we doen er alles aan om duifje te verzorgen.
Mama ziet de vragende oogjes, het smekende kopje ( van de dochter, niet van de duif...hoewel...pinkt ze niet een klein traantje weg van ontroering...die kleine blauwgeschelpte ?) en dan DE vraag : "mamaaaaaa, kunnen we hem houden ? Please, please ? We do the rescue ...wij zijn dierenredders (euh, zei ik al dat mijn kinderen fan zijn van Dora en Diego ?)" Houden is absoluut geen optie...het begint met 1 duif, het eindigt met een volledige duiventil en een nest Japanners in onzen hof.
Misschien het duivenlokaal in het dorp ? Na een vriendelijk telefoontje ( van mijnentwege welteverstaan) en " maar madammeke, wringt da biestje de nek om" besluiten we het over een andere boeg te gooien.
Onze dierenarts (omdat kapotte knieën en schrammen nog lukken en een open borstkas er net iets over is voor mij)...sympathieke mens, zoals ge verwacht van nen dierenarts...geeft de raad om naar het vogelopvangcentrum in Malderen te gaan. Dus zo gezegd , zo gedaan...duifje in de auto, gevolgd door 2 kinders en een mama. Het vogelopvangcentrum...we mogen even rondkijken...veel vogels ( ah ja), maar ook een chinchilla, een eekhoorntje,....en ...onze duif. De blik van de vogeltjesgenezer spreekt boekdelen...mijn dochters herkennen deze "volwassen - daar is niks nimeer aan te doen zene - blik" gelukkig niet. Maar toch geeft het mij een beetje rust...kinderen content, mama content. Kinderen omdat ze de duif gered hebben, mama omdat ze de duif een pijnloos einde gegeven heeft.
Dierenliefde kent veel kanten....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten