Conchita

We houden van dansen, de dochter en ik. Van opzwepende Spaanse muziek. Van bloemen in ons haar, lange jurken en te grote oorbellen. We houden van Flamenco, de dochter en ik.

Dus trokken Pien en ik vandaag naar Peña al Andalus, HET Flamencocentrum in Antwerpen. Twee dagen nadat de zon op haar hoogste stond, gutste de regen met bakken uit de hemel. Maar in Antwerpen scheen de zon. We werden getrakteerd op een heerlijk optreden van de Flamenco kids, verschillende groepjes van kinderen tussen 5 en 18 jaar die o.l.v Nina het beste van zichzelf gaven.

Kleine kindjes, grote kindjes, dunne kindjes, dikkere kindjes, allemaal verschillend maar met 1 ding gemeen...hun voorliefde voor de prachtigste muziek en dans van de wereld. En kleine Pien wordt volgend jaar 1 van die kleine Spaanse dametjes....met een bloem in haar haar, een lange jurk en veel te grote oorbellen.

Weekendgenot

Hij is 3 ! Mijn eigen kleine stoere held ! Mijn eigen kleine wonderkind. Want dat is hij...een wonderkind...een prachtkind net zoals zijn zussen...
Wonderkind...niet omdat hij slim is, of geestig, niet omdat hij buitengewoon talent heeft of omdat hij uitzonderlijk mooi is...Nee, een wonderkind omdat hij leeft ! Omdat hij 3 jaar geleden zo dapper en sterk gevochten heeft zodat ik hem nu ontelbare keren kan knuffelen, vasthouden,...een wonderkind omdat hij HIJ is !


En hij genoot...genoot van alle aandacht, van de cadeautjes, van zijn cake met kaarsjes ( hij houdt niet van taart)...en ik genoot van zijn blinkende oogjes , van de 2 armpjes rond mijn nek en zijn kleine stemmetje dat zei "t was zoooo leuk mama"..." mijn feest"

Verder genoten we dit weekend van de tuin, het zonnetje....

Maakten we een rokje op bestelling van de dochter...ze koos voor het bekende Michael Miller astronautenstofje...

Het weekend werd afgesloten met een prachtige regenboog ...

Life can be perfect !

sorry de snorrie

Het was geen kwestie van geen goesting, want goesting is er altijd, maar tijd....iemand zei me ooit dat het universum steeds tijd maakt...voor alles...Blijkbaar is datzelfde universum nog niet helemaal mee met mijn tijdzone, want helaas....ik heb altijd tijd tekort. 's Ochtends om naar school te vertrekken (en nee vroeger opstaan is geen optie..ik hoor het u denken...wij blijven tijd tekort hebben), 's middags om op't gemakske de gazet te lezen ( want ne mens moet bijblijven , nietwaar ?), 's avonds om te lezen, te naaien, te .... en te bloggen.
Maar ik maak het goed....beloofd !

het wonderschoone vlaamsche land

En wij vroegen ons bij al dat moois af...waar blijft de zon...zodat we weer van al die natuurpracht kunnen genieten ?!

Dierenliefde

Pien loopt over van dierenliefde...naast de ontelbare lieveheersbeestje, meikevers (ja, die bestaan nog) en andere kriebelbeestjes heeft ze een duidelijke voorliefde voor alles met een vachtje, pluimen, schubben,....dus de afgelopen 2 jaar werd ons gezin uitgebreid met : poes Dikkie, honden Bas en Tuur, konijnen Vlekje, Grijsje en Zwartje (die helaas een spontaan attakske kreeg na een begroeting van Bas) en......een duif. Of toch als het van Pien afhing.


Een straat, ergens in het Vlaamsche land...midden van die straat....duifje. Mama denkt "duifje dood". Mama ziet "duifje leeft". Mama denkt : "aiaiai". Op dat eigenste moment vervloeken we ons kleine gevoelige hartje en de dierenliefde van de dochter...dus we nemen één doos, zetten duifje erin...bakje water...duifje drinkt. Duifje heeft open borstkasje en hangende pootjes...maar duifje leeft dus we doen er alles aan om duifje te verzorgen.
Mama ziet de vragende oogjes, het smekende kopje ( van de dochter, niet van de duif...hoewel...pinkt ze niet een klein traantje weg van ontroering...die kleine blauwgeschelpte ?) en dan DE vraag : "mamaaaaaa, kunnen we hem houden ? Please, please ? We do the rescue ...wij zijn dierenredders  (euh, zei ik al dat mijn kinderen fan zijn van Dora en Diego ?)" Houden is absoluut geen optie...het begint met 1 duif, het eindigt met een volledige duiventil en een nest Japanners in onzen hof.
Misschien het duivenlokaal in het dorp ? Na een vriendelijk telefoontje ( van mijnentwege welteverstaan) en " maar madammeke, wringt da biestje de nek om" besluiten we het over een andere boeg te gooien.
Onze dierenarts (omdat kapotte knieën en schrammen nog lukken en een open borstkas er net iets over is voor mij)...sympathieke mens, zoals ge verwacht van nen dierenarts...geeft de raad om naar het vogelopvangcentrum in Malderen te gaan. Dus zo gezegd , zo gedaan...duifje in de auto, gevolgd door 2 kinders en een mama. Het vogelopvangcentrum...we mogen even rondkijken...veel vogels ( ah ja), maar ook een chinchilla, een eekhoorntje,....en ...onze duif. De blik van de vogeltjesgenezer spreekt boekdelen...mijn dochters herkennen deze "volwassen - daar is niks nimeer aan te doen zene - blik" gelukkig niet. Maar toch geeft het mij een beetje rust...kinderen content, mama content. Kinderen omdat ze de duif gered hebben, mama omdat ze de duif een pijnloos einde gegeven heeft.


Dierenliefde kent veel kanten....

Tijd

Er is altijd tijd...alleen gaat de tijd net iets sneller dan diegene die ik in mijn gedachten had.Ik moet dus dringend de planning beginnen...geen wishlist, geen to do list, maar een planninglist...

Een thema...nemen we wel een thema. Ja, maar welk dan ??

Ik hoor u denken...die creatieve hersenspinsels doen ne mens geen goed..Maar jawel...het is alleen, dat zoon Joppe binnen welgeteld 12 dagen 3 jaar wordt. En dat bij een jarige Joppe (of bij eender welke andere jarige) een feest hoort. En een kroon....en cadeautjes....en taart....en bezoek....en....een opgeruimd huis. (en laat nu net dat een heikel punt zijn)

Dus...we maken een lijstje...en lijstjes maken helpt...

Het uitwerken is begonnen en hoe zeggen ze het weer ?

Half begonnen is half gewonnen....

1...2...3...START

Sinds kort heb ik de liefde en de goesting om creatief te zijn weer teruggevonden... Het kriebelt om allerlei dingen te maken! Een blog hoort daar in eerste instantie ook bij...stikjaloers ben ik op al die leuke,vrolijke, eigenzinnige en creatieve duizendpootjes in blogland.

Iedereen moet natuurlijk ergens beginnen, kleine stapjes zijn de boodschap ! Dus heel stillekes, zonder veel tromgeroffel maken les puces hun intrede.
Ik ijver absoluut ook voor meer uren in een dag, want ik kom duidelijk iets (vermoedelijk tijd, dus) te kort voor alle dingen en ideeën die er in mijn hoofd omgaan...

Ik weet niet goed welke weg deze blog op zal gaan ?! Het is aan jou om dit te ontdekken..ontdekken zoals in "komt dat zien, komt dat zien"